Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου δεν ήταν Έλληνες.





Ο αρχιδολοφόνος Κωνσταντίνος, ο κατά την εκκλησία Μέγας, ήτανΡωμαίος και δε γνώριζε ούτε καν ελληνικά. Ο Θεοδόσιος ήταν Ισπανός. Ο Ιουστινιανός ήταν Ιλλυριός, ο Ηράκλειος ήταν Καππαδόκης, ο Βασίλειος, ο ιδρυτής της
Μακεδονικής Δυναστείας. ήταν Αρμένιος, ο Ιωάννnς Τσιμισκής ήταν Αρμένιος, επίσης. και ο τελευταίος αυτωfράτορας του Βυζαντίου (ο 'Ελληνας μαρμαρωμένος βασιλιάς, όπως τον αποκαλούν οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί) Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν Σέρβος στην καταγωγή (Κονσταντίν Ντράγκατς).


Το φονταμενταλιστικό Βυζάντιο σφράγισε τις φιλοσοφικές σχολές και στη θέση τους ίδρυσε αντίστοιχες εκκλησιαστικές, έκαψε τα φιλοσοφικά συγγράμματα και στη θέση τους διέδωσε το σχολαστικισμό: δηλαδή την υποταγή της φιλοσοφίας στηθρησκεία. Αντικατέστησε την ιατρική με τις προσευχές, το ολυμπιακό πνεύμα με τη δουλικότητα και την υπακοή, τα Λουτρά και τις εορτές με το μίσος και την κακοποίηση του σώματος, την απλυσιά, τις πολυήμερες νηστείες. Αντικατέστησε τη χαρά και το φως ης Αρχαίας Ελλάδας με το. σκοτάδι της φρίκης, του θανάτου, του ολέθρου. Θεμέλια του Βυζαντίου υπήρξαν το σκοταδιστικό δόγμα και οι ρήσεις του εκκλησιαστικού ιερατείου. Ο συγγραφέας Τζόζεφ Μακ Κέιμπ παραδέχτηκε:

"Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε
να παραγάγει ούτε έvα βιβλίο που vα διαβάζεται
σήμερα από έvαν καλλιεργημέvο άvθρωπο".
Από την ταύτιση Βυζάντιου και Ελληνισμού ωφελείται το αδύναμο πολιτισμικά και ιδεολογικά Βυζάντιο και όχι ο ελληνικός πολιτισμός.

Γράφει ο Περικλής Γιαννόπουλος: "Ελληνική φυλή, οε σε έσωσε ο Χριστιανισμός, αλλά ο Ελληvισμός σου"!

Κι ενώ εξαίρεται ο ανιστόρητος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός όπως και τόσα άλλα, αποσιωπούνται αίσχη όπως της Σκυθόπολης. Στα μέσα του 4ou αιώνα μ.τ.χ., στη Σκυθόπολη της Συρίας, παλαιά πρωτεύουσα της ρωμαικής Δεκαπόλεως, λειτουργούσαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τα οποία αργότερα εμπνεύστηκε ο επίσης χριστιανός Χίτλερ, οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και δολοφονίας των καταδικασθέντων Εθνικών (κυρίως ελληνόθρησκων) που αρνήθηκαν να ασπαστούν το χριστιανισμό. Εμπνευστής και οργανωτής του σφαγείου αυτού, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αμμιανού Μαρκελλίνου (υπ-ήρξε ο ιστορικός του Ρωμαίου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνστάντιου του Β', κατά την εποχή του οποίου άρχισαν οι πιο αποτρόπαιοι διωγμοί εναντίον των Ελλήνων), ήταν ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Γεώργιος. Ο Αμμιανός αναφέρει χαρακτηριστικά:

"Ο Γεώργιος με τη συμμορία του προχωρούσε στους δρόμους των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας κομματιάζοντας ανθρώπους και καίγοντας τα πάντα και είχε αναρριχηθε{ στη θέση του επισκόπου εξοντώνοντας πολλούς ανθρώπους".

Και σuνεχίζει:

"... και από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις ανάτόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία απόκεντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων ..."

ενώ στο ίδιο σημείο της συγγραφής τοu (ΙΘ, 12) τονίζει ότι:

"αρκούσε να κατηγορηθεί κάποιος από κακόβουλο ρουφιάνο ότι φορούσε αποτρεπτικό φυλακτό ή ότι κάποιος τον είδε να κάθεται κοντά σε αρχαίους τάφους ή ερείπια, για να καταδικασθεί σε θάνατο ως ειδωλολάτρης ή νεκρομάντης".

Στα "στρατόπεδα θανάτου" της Σκυθόπολης θα "διακριθούν" οι δολοφόνοι Μόδεστος (αντικαταστάτης του Πρετοριανού Έπαρχου Ερμογένη του Πόντου, ο οποίος είχε κριθεί. .. "ελαστικός" και ... "ανεκτικός"), και Παύλος "Ταρταρεύς" (ένας εξαιρετικά αιμοδιψής χριστιανός, πρώην εκπαιδευτής μονομάχων). Σε εκείνοuς ακριβώς τοuς τρομερούς καιρούς θα βασανιστούν ή εξοριστούν, ανάμεσα σε άλλοuς, και οι Σιμπλίκιος Φιλίππου (πρώην Έπαρχος Αιγύπτοu και 'Υπατος), Παρνάσιος ο Αχαιός CΕλληνας εκ Πατρών, πρώην Έπαρχος Αιγύπτου), καθώς και ο υπέργηρος φιλόσοφος Δημήτριος Κύθρας (με την κατηγορίαότι απλώς θυσίαζε στους θεούς).

Σύμφωνα με το δικό τους χριστιανό χρονογράφο Σωζομενό. τον οποίο, φυσικά, δύσκολα μπορούμε να κατηγορήσουμε ως συκοφάντη των ομοθρήσκων του, μαθαίνουμε ότι:

"...των ελληνιστών μικρού πάντες κατ' εκείνο διεφθάρησαν, και οι μεν πυρ{, οι δε ξίφει απολέσθαι προσετάχθησαν. Παραπλησ{ως δε διά την αυτήν αιτ{αν διεφθάρησαν οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες. Αλλά και εις μη φιλοσόφους, εσθήτι δε τη εκείνων χρωμένους εχώρει ο φόνος -ως μηδέ τους τα- άλλα επιτηδεύοντας κροκωτο{ς τριβων{οις αμφιένυσθαι, δι' υπόνοιαν κινδύνου και δέος.
(Σωζομενού, Εκκλησιαστική Ιστορία, βιβλ. Στ', κεφ. 35)".

Αντιλαμβάνεστε τι λέει ο χριστιανός Σωζομενός; Η τρομοκρατία είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που οι άνθρωποι φοβούνταν τι ρούχα θα φορέσουν, για να μην τους περάσουν για φιλόσοφους! Οι σφαγές αυτές στη Σκυθόπολη διήρκεσαν σχεδόν μία εικοσαετία και μετρούνται σε τουλάχιστον εκατοντάδες χιλιάδες. Η επίσημη αρχή των διωγμών θα μπορούσε τυπικά να τοποθετηθεί στο 314 μ.τ.χ., όταν χτίζεται στη Ρώμη η πρώτη χριστιανική βασιλική (αν και οι διωγμοί είχαν ήδη αρχίσει ατύπως λίγα χρόνια πριν). Αμέσως μετά τη νομιμοποίησή της από τον ηλιολάτρη Ρωμαίο αυτοκράτορα Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο (Μέγας Κωνσταντίνος), η χριστιανική εκκλησία αρχίζει την επίθεσή της κατά των θρησκειών των Εθνικών. Η Σύνοδος της Αγκύρας ταυτίζει πτυχές της λατρείας της θεάς Αρτέμιδος (Diana) με ... μαγεία και ... λατρεία του γνωστού σατανά των χριστιανών, ενώ ο ttoς Κανών του εν Αρελάτη (Arles, η "Μικρή Ρώμη της Γαλατίας" όπως την έλεγε ο Αυσόνιος) 1°" Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, που συγκάλεσε ο Κωνσταντίνος, αναθεματίζει όλες τις χριστιανές που παντρεύονται Εθνικούς.

Το 330 μ.τ.χ. οι χριστιανοί λεηλατούν και πυρπολούν στο Μπαγιό το Ιερό του κελτορωμα'ίκού Θεού Βελένου Απόλλωνος και λιντσάρουν τους ιερείς του. Είναι τέτοια η εχθρότητα και το μίσος του ιερατείου των χριστιανών και των Βυζαντινών αυτοκρατόρων προς οτιδήποτε το ελληνικό, που καταγράφεται γλαφυρότατα στους νόμους της αυτοκρατορίας.

Διαβάζοντας από το ΘΕΟΔΟΣΙΑΝΟ ΚΩΔΙΚΑ, βρίσκουμε και φρίττουμε:

"Ας σταματήσει η ψευδής πίστη και ας καταργηθεί η παραφροσύνη των θυσιών. Γιατί αν κάποιος, παραβιάζοντας τον νόμο του Θείου Αυτοκράτορα, του πατέρα μας, και την εντολή της Ευσπλαχνίας μας, τολμήσει νατελέσει θυσίες, θα τιμωρηθεί πάραυ'τα με την επιβολή της ποινής που του ταιριάζει. (Θεοδοσιανός Κώδιξ, 16,10, 2)

Να κλείσουν αμέσως σε όλους τους τόπους και τις πόλεις οι Εθνικοί Ναοί και ν' απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς, ώστε να μην μπορούν οι άθλιοι ν' aνοσιουργήσουν.Θέλουμε επίσης να απέχουν όλοι από τις θυσίες. Αν όμως κάποιος διαπράξει αυτό το αδίκημα, θα τιμωρηθεί με aποκεφαλισμό. Διατάσσουμε επίσης να περιέρχεται στο αυτοκρατορικό ταμείο η περιουσία αυτών που θα θανατώνονται. Η ίδια ποινή θα επιβάλλεται και στους διοικητές των επαρχιών που θ' αμελήσουν να
τιμωρήσουν τέτοια αδικήματα. (Θ. Κ., 16, 10, 4)

Αν κάποιος παράφρων ή ιερόσυλος επιδοθεί στις απαγορευμένες θυσίες, ασχέτως αν είναι ημερήσιες ή νυκτερινές, αν αναζητήσει συμβουλές γι' αβέβαια ζητήματα και αν υποθέσει ότι πρέπει να χρησιμοποιήσει ή να επισκεφθεί κάποιον Ναό για να διαπράξει αυτά τα εγκλήματα, να γνωρίζει ότι θα τψωρηθεί με θανάτωση και κατάσχεση της περιουσίας του, διότι εμείς με τις δίκαιες αποφάσεις μας έχουμε ορίσει ο Θεός vα λατρεύεται με αγνές προσευχές και όχι να εξευτελίζεται με βέβηλα άσματα. (Θ. Κ., 16, 10, 7)

Κανείς δεv επιτρέπεται να θυσιάζει, να περιφέρεται στους Ναούς ή ν' αποδίδει εκεί τψές. Όλοι v' αποδεχθούν ότι ο νόμος μας τους απαγορεύει την άνομο είσοδό τους στους Ναούς, ώστε αν κάποιος πράξει κάτι σχετικό με θεούς ή τελετές, παραβαίvοντας την απαγόρευση αυτή, δεν θα αποφύγει την τψωρία, ούτε θα τύχει ελέους από τις αρχές. (Θ. Κ., 16, 10, 11)

Κανείς απολύτως [ ... ] δεν επιτρέπεται να θυσιάσει σε άψυχα αγάλματα. [ ... ]Αν τολμήσει κανείς να κάνει άνομο θυσία, προτρέπονται άπαντες vα τον καταγγείλουν δημοσίως, όπως είθισται vα γίνεται και με τους εvόχους εσχάτης προδοσίας, ώστε vα τψωρηθεί με την πρέπουσα σκληρή τψωρία, παρ' όλο που δεν έχει διαπράξει τίποτε ενάvτιο ή σχετικό με την ασφάλεια του αυτοκράτορος. (Θ. Κ., 16 10, 12)

Όσοι ναοί βρίσκοvται στην επαρχία θα καταστραφούν χωρίς φασαρία και οχλαγωγία. Γιατί μόνον όταv θα έχουν γκρεμιστεί και εξαλειφθεί από προσώπου yης, θα έχει καταστραφεί και η υλική βάση επάνω στην οποία στηρίζοvται οι δεισιδαιμονίες. (Θ. Κ., 10, 16)

Αυτά τα άτομα που έχουν μολυνθεί από την ψευδή πίστη τωv ειδωλολατρών ή έχουν συμμετάσχει στις εγκληματικές ειδωλολατρικές τελέσεις, δηλαδή οι Εθνικοί, δεν θα γίνονται δεκτοί στην υπηρεσία Μας και δεν θα τψούνται με διοικητικά ή δικαστικά αξιώματα. (Θ. Κ., 10, 21)

Απαγορεύεται σε όλους να επιμένουν σε άθλιες ειδωλολατρικές απόψεις, να προσφέρουν καταραμένες θυσίες και να συμμετάσχουν σε άλλες καταδικασμένες, με παλαιότερες αποφάσεις, τελετές. Διατάσσουμε ότι όλα τα ιερά και οι ναοί τους, που βρίσκονται ακόμη άθικτα, θα καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και θα εξαγνιστούν με ύψωση εκκλησίας. Ας γνωρίσουν όλοι ότι αν, με αποδείξεις και ενώπιον ικανού δικαστή, εμφανιστεί ότι κάποιος έχει παραβιάσει το νόμο αυτό, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου. (Θ. Κ., 10, 25)

Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέλιου Κανάκη
"Ιερές Βλακείες"